PoeticNote.com

Love letter

Nathan — Tue, 07 Sep 2010 07:48:22 +0000

Oh, how I would love to be able to write a love letter just so you’d know how I feel. It’s stupid.. this effort.. coz we both know that I’m not capable of such. But then again, who is? What else is there in this world that hasn’t been said? Can I claim that only I feel this way about someone in his life? No, the sun doesn’t rise for me in the morning. The beauty of the ocean’s waves, they aren’t inspired by my words. So how am I to justify how you make me feel and how deeply in love I am with you. I can’t. But if you give me a lifetime, maybe I’ll find a way.

Sh!t, I’ve gone astray from my original cause, which is to write you a love letter. Did I just curse there? What the.. Oh, this is all going awry. Maybe I should stop while things aren’t so bad yet. Let me gather my thoughts for a little while, okay?

I just made you wait, didn’t I? Stupid! How stupid can I get? I know you don’t like waiting and how much you despise insensitivity. I know how much you’d like to have someone with “something in between his ears”; “gray matter”, right? That is what you call it, right? Umm.. I know how fitting someone who is sturdy is for you, someone who can handle the emotional roller coaster, and someone who can smile at your funny mood swings. I really do try but this love letter is just making me.. wow.. a love letter can actually unhinge me. How can I do this? How can I be worthy of you when I am nothing.. just plain nothing. Did I just admit that you have mood swings? This is all so going wrong! I should’ve stopped when I had the chance.

Can I start over?

Umm.. wait..

And here is the greatest love letter of them all..

Love, I know we can make it. I understand the doubts and I can feel your fears.. but I also know that we love each other more than all those uncertainties. Other than that, I cannot admit to knowing anything else. If you would, please do go through this journey with me. Let us discover what life has to offer and see the beauty of it all. I would like to see the world through your eyes, but that’s just another way of me saying that I would like to always be with you. The day I found my paradise, I found you.

How is this the greatest love letter of them all? Ask her.

Unlike

A Naughty Little Poem

Nathan — Tue, 07 Sep 2010 07:47:06 +0000

She whispered “will it hurt me?”
“Of course not” answered he
“It’s a very simple process,
You can rely on me.”

She said “I’m very frightened,
I’ve not had this before.
My friend has had it five times
And said it can be sore.”

It was growing rather painful
Tears formed in her eyes
It was hurting quite a bit now
It must have been a size.

“Calm yourself” he whispered
“His face filled with a grin
“Try and open wider
So I can get it in.”

“It’s coming now” he whispered
“I know” she cried in bliss
Feeling it deep within her now
She said “I am glad I’m having this.”

And with a final effort
She gave a frightened shout
He gripped it in anguish
And quickly pulled it out.

She lay back quite contended
Sighed and gave a smile
She said “I’m glad I came now
You made it worth my while.”

Now if you read this carefully
The dentist you will find
Is not what you imagined
It’s just your dirty mind!!

Unlike

Why Women Cry

Nathan — Tue, 07 Sep 2010 07:46:01 +0000

WHY WOMEN CRY……

A little boy asked his mother, “Why are you crying?” “Because I’m a woman,” she told him.

“I don’t understand,” he said. His Mom just hugged him and said, “And you never will.”

Later the little boy asked his father, “Why does mother seem to cry for no reason?”

“All women cry for no reason,” was all his dad could say.

The little boy grew up and became a man, still wondering why women cry..

Finally he put in a call to God. When God got on the phone, he asked, “God, why do women cry so easily?”

God said

“When I made the woman she had to be special.

I made her shoulders strong enough to carry the weight of the world,

yet gentle enough to give comfort.

I gave her an inner strength to endure childbirth and the rejection that many times comes from her children.

I gave her a hardness that allows her to keep going when everyone else gives up, and take care of her family through sickness and fatigue without complaining.

I gave her the sensitivity to love her children under any and all circumstances, even when her child has hurt her very badly.

I gave her strength to carry her husband through his faults and fashioned her from his rib to protect his heart.

I gave her wisdom to know that a good husband never hurts his wife, but sometimes tests her strengths and her resolve to stand beside him unfalteringly.

And finally, I gave her a tear to shed. This is hers exclusively to use whenever it is needed.”

“You see my son,” said God, “the beauty of a woman is not in the clothes she wears, the figure that she carries, or the way she combs her hair.

The beauty of a woman must be seen in her eyes, because that is the doorway to her heart – the place where love resides.”

Unlike

The Confession

Nathan — Tue, 07 Sep 2010 07:44:29 +0000

Credit to the great author…

Anong final course grade mo sa major?” tanong sa akin ng bestfriend kong si Jerry.

“2.5. Hindi na masama, akala ko nga babagsak pa ako.” Nakahinga ako maluwag matapos namin kunin ang class card sa aming major subject. “Salamat sa tulong!”

“Tulong? Hindi naman ako ang tumulong sa’yo.”

“Ikaw kasi ang nakaisip ng group study.”

“Sus! Do’n ka magpasalamat!” Ibaling ko ang aking tingin sa gawing kanan. Inginuso ni Jerry si Amerey sa may kanang bahagi ng north lounge. “Tara!”

Matalino si Amerey. Palagi siyang nangunguna sa klase at hindi din siya naging madamot ibahagi ang alam niya. Idea ng bestfriend ko ang group study tuwing activity period. Nagpapatulong kami kay Amerey sa mga bagay na hindi namin maintindihan. Nagtataka nga ako dahil mas naiintindihan ko pa ang paliwanag ni Amerey kaysa sa mismong prof na may ipinagmamalaking masters at doctorate.

“Hi!” bati sa amin ni Amerey habang sinusuklay niya ang kanyang buhok gamit ang kanyang mga daliri. “Makakagraduate na ba?”

Likas na mabiro si Amerey. Kapag nagrereview kami siya pa ang pasimuno ng tawanan lalo na kapag nagkokomparahan kami ng sagot ni Jerry. Katwiran niya, review na nga lang daw nagkokopyahan pa kami.

“O-oo,” nahihiyang sagot ko pa. Halos buong taon kaming tinuruan ni Amerey kaya abot-abot palagi ang pasalamat ko. Minsan sa bahay pa nila kami nagrereview kapag kinukulang sa oras. “Saka na kita ililibre ha.”

“Oh ako muna ang taya ngayon!” Tiningnan ni Jerry ang kanyang wallet. “May one hundred pa ‘ko dito.”

Natawa si Amerey. “Akala ko bigatin ka na ah. Pawallet wallet pa.” Nagtawanan kaming tatlo. “Sige pwede na ‘yan!”

Matindi ang paghanga ko kay Amerey. Hindi dahil sa matalino siya kundi sa taglay na kagandahang loob. Nahulog ang loob ko sa kanya pero hindi ko naipagtapat dahil nahihiya ako. Masyadong malayo ang agwat namin. Kapag may ipagmamalaki na ako saka ko sasabihin ang lahat. Kapag kaya ko ng tapatan kahit kalahati ng kanyang achievement. Ilang araw na lang graduation na. Kapag may trabaho na ako sasabihin kong mahal ko siya. Maililibre ko na siya kapag sumasakay kami ng tricycle.

Sabay kaming nagkatrabaho ni Jerry. Dalawang buwan kaming tambay dahil itinuring namin iyong pahinga. Holiday period sa pamamaalam bilang estudyante at preparasyon para sa pagpasok sa isang kompanya. Sa isang kompanya lang kami nag-apply. Sa HR siya na-assign ako naman ay sa Software Analysis.

Naramdaman ko ang dahan-dahan kong pag-angat sa kompanya. Dito ko napatunayan ang kakayahan ko na hindi ko man lang naipakita noon sa paaralan. Hindi din naman nagpahuli ang bestfriend ko. Umangat din siya sa department na kinabibilangan niya.

“Kumusta ang mga bigatin?” kantiyaw sa amin ni Amerey. “Tanda ko, may nangako na maglilibre, di pa tinutupad.” Binigyan nya ako ng pilyong ngiti.

Napakamot ako sa aking noo. “Oo na. Oo na. Ako na ang taya.”

Regional Manager na si Amerey pero hindi ko siya kinakitaan ng pagbabago. Nanatiling nasa lupa ang kanyang mga paa. Kung hindi pa namin naitanong sa mga katrabaho niya di namin malalaman na sya ang boss nila. Handa na akong ipagtapat sa kanya ang nararamdaman ko pero may alinlangan ako.

“Sigurado ka ba?” usisa sa akin ni Jerry. “Three years iyon.”

“Sayang ang chance. Fit naman ako sa qualification bilang Project Manager.”

“Sige. Goodluck. Irerecommend kita na ikaw na lang ang ipadala sa Singapore.”

“Hindi na ba namin mapipigilan ang pagyaman mo?” singit ni Amerey. “Padalhan mo ako ng snow.”

“Wala namang snow do’n! Lasing ka na Amerey!”

“Wala ba?” pakunyaring di niya alam. “Pasensya na! Quiapo na ang pinakamalayo kong narating.” Mataginting ang halakhak ni Amerey.

Palagi kaming nag-uusap ni Jerry sa pamamagitan ng emails at telepono. Ikunukwento ko sa kanya ang mga nangyayari sa akin sa Singapore at ganoon din naman siya.

“Ikakasal na kami. Ikaw kelan?”

“Pagbalik ko ng Pinas. Sino naman ang nabitag mo?”

“Napana ni kupido tol. Hindi bitag. Si Amerey.” Napipi ako. “Hello?”

“Nakakagulat ah. Congrats tol.”

“Siya iyong tinutukoy ko sa’yo sa email kapag humihingi ako ng tips sa’yo.”

Parang sumakay lang ako ng space shuttle sa bilis ng takbo ng panahon. Mabilis lang pala ang tatlong taon kapag tutok sa trabaho. Prenteng prente akong nahiga sa kama pagkadating ng bahay. Nag-inat muna ako at niyakap ng mahigpit ang aking unan. Tiningnan ko ang oras, ilang minuto pa bago mag-alas siete ng gabi. Ipinatong ko ang isang unan sa aking mukha bago ako pumikit. Nakakaramdam na ako ng antok ng biglang tumunog ang telepono. Nagtataka ako dahil wala namang nakakaalam ng aking pag-uwi.

“Hello?!”

“Dalaw ka dito sa bahay naghanda ako para sa pag-uwi mo. Akala mo hindi ko alam na darating ka ha.” Madaming sinabi si Jerry. Pero isa ang tumatak sa aking isip. “Hihintayin ka namin ni Amerey.”

Mabigat ang aking katawan dahil naikondisyon ko na ang aking sarili sa pagtulog. Tinatamad akong kumilos. Parang may kadena ang aking mga paa pero nakapaghanda na ang bestfriend ko kaya hindi na ako nakatutol. Hinihintay nila ako. Kumilos ako. Nagbihis at mabilis na umalis para makauwi din agad.

Nakatanaw na agad sina Jerry at Amerey sa aking pagdating. Nakayakap ang isang batang babae sa hita ni Amerey habang nakatago sa bandang likuran. Maharil iyon ang kanilang anak. Lumapit sila sa akin. Inakbayan ako ni Jerry at hawak naman ni Amerey ang isa kong kamay habang papasok ng bahay.

“Bakit hindi ka man lang nagpasabi na uuwi ka?” tanong ni Jerry. “Akala mo hindi ko malalaman ha.”

“Balak ko sana kayo sorpresahin. Gugulatin ko sana kayo sa opisina bukas!”

Pagkatapos ng kainan, inilabas ni Amerey ang alak. Tulad ng dati, mabiro pa din si Amerey. May kirot akong nararamdaman sa tuwing magtatama ang aming paningin. Parang gustong sumabog ng aking dibdib.

“Oh kailan ka ikakasal?” siniko ako ni Jerry.

“Anong kailan?” nalilitong tanong ko.

“Akala ko kapag bumalik ka ng pinas e, mag-aaasawa ka na?”

“Oh dahan dahan lang ng inom may dadalawin ka pa pala e,” singit ni Amerey.

“Teka bakit nyo ba ako minamadali?” natatawang sabi ko.

Nagbulungan ang mag-asawa tapos saka nagtawanan. “oh? Sige ikaw na ang magasabi sa kanya.” wika ni Amerey.

“Alam mo tol, may confession sa akin si Amerey noong umalis ka. Type ka pala niya noong college pa lang tayo!”

Naumid ako. Isinalin ko ang alak sa baso at lumagok ng ilang beses. “Talaga? Sana sinabi mo agad! Malay mo sinagot kita.”

Nagtawanan kaming lahat. “Torpe ako e kaya hesitant akong magtapat sa’yo.”

“Kung nagkataon pala ako ang binata ngayon!” biro ni Jerry.

Binuksan ko ang isa pang bote ng alak. Gusto kong lunurin ang aking sarili para maalis ang sakit at panghihinayang.

Unlike

Lamok

Nathan — Tue, 07 Sep 2010 07:42:57 +0000

Si Janji ay isang lamok na nangangarap maging bubuyog. Namangha kasi siya sa kakaibang kasanayan ng mga ito ng mag-cross pollinate ng mga bulaklak. Dahil iba ang anyo ng mga bubuyog minabuti na lang niyang pag-aralan ang mga kakahayan ng mga ito.

Kinutya siya ng sangkalamukan dahil imposible ang kanyang pangarap. Tinuran siyang baliw. Naging sentro siya ng tawanan. Ngunit hindi siya nagpadaig. Itinuloy niya ang kanyang mga pangarap bitbit ang lakas ng loob, tiwala sa sarili at sipag.

“Aanhin pa ang salitang pagbabago kung hindi gagamitin,” nasabi niya sa sarili habang pinag-aaralan ang istraktura ng talulot at pollen. “Takot ang lahat sa pagbabago. Gusto lang nilang mabuhay sa nakasanayan”.

Hindi nagtagal nagtagumpay si Janji. Nagawa niyang berde ang blue rose, gawing hugis tala ang yellow bell at pabungahin ng niyog ang kamatis. Noon, akala ng lahat ay imposible pero may katunayan na sa lahat ng pangarap ni Janji. Dahil dito maraming humanga sa nagawa ni Janji. Umikot ang kaisipang liberal. Lumaganap ang ideyolohiyang pinaniniwalaan ni Janji. May mga lumantad na gustong sundin ang tapak niya. May mga lamok na lumapit sa kanya. Gusto nilang magaya ang kakayanan ng surot, putakte, hanep, ibon, kalabaw, kuto, bulate, Archaeopteryx at dinosaur.

Dahil sa pagkalat ng kaisipang liberal, natakot ang gobyerno na mawala ang kanilang kultura. Ang mag-iwan ng kiss mark sa kasingit-singitan ng katawan ng tao. Itinuring nilang rebelde si Janji. Ipinagkalat na siya ay may kapangyarihang itim at alagad ng diablong green. Ipinahunting nila si Janji sa lahat ng lugar. Ipinasara ang lahat ng paliparan, estero, bao, lata ng nido, sardinas, arinola, kaserola at bunganga. Subalit likas na matalino si Janji kaya hindi siya nahuli.

Nakaisip ng plano ang hukbong kalamukan, nagawa nilang ibrain-wash ang mga bubuyog at paru-paro na sa bilis magkangkangan ng mga lamok ay madaling mawawalan sila ng career kapag lahat ng lamok ay sumunod sa yapak ni Janji. Dahil dito, umatake ang mga bubuyog sa pamumuno ni General Jollibee. Nadakip si Janji habang pinag-aaralan kung paano mapapadami ang chicharong bulaklak.

Dinala si Janji sa Katol Chamber para katukin at isuko ang kanyang ipinaglalaban. Subalit nagmatigas si Janji. Hindi siya sumuko hanggang sa huling usok ng katol.

Bago tuluyang nalagutan ng hiningi tinura nya ang mga katagang “Nothing can stop the mosquito with the right mental attitude from achieving his goal; nothing on earth can help the mosquito with the wrong mental attitude.”

Pagkatapos ng kanyang kamatayan, ilang politiko ang nagmukahi na siya ay mapabilang sa pet society.

Unlike

A Naughty Little Poem

Nathan — Tue, 07 Sep 2010 07:04:36 +0000